Το πρώτο Πάσχα της ζωής μου

Των Κάρμεν Ρουγγέρη και Χριστίνας Κουλουμπή

istoria


Μεγάλο Σάββατο!

Δειλινό! Λίγες ώρες πριν την Ανάσταση. Μπροστά στο αναμμένο τζάκι εγώ, ο Λάκι, ο μαυρόασπρος κυνηγετικός σκύλος, μισοκοιμάμαι ξαπλωμένος, αμέριμνος και νωχελικός.

-Γαααβ… ωραία που περνάω!
Τα δύο κοριτσάκια της οικογένειας παίζουν επιτραπέζιο. Η μαμά μαγειρεύει τη μαγειρίτσα και ο κύριος του σπιτιού ετοιμάζει τη σούβλα για το επόμενο πρωί.

Οι μυρωδιές που έρχονται από την κουζίνα μού χαϊδεύουν τα ρουθούνια. Νιώθω ότι τα μάτια μου κλείνουν και είμαι έτοιμος να κοιμηθώ… η ευτυχία μου δεν περιγράφεται!

Τότε…

Κάτι σαν όνειρο έρχεται να μου θυμίσει το πρώτο Πάσχα της ζωής μου, που, για να πω την αλήθεια, δεν ήταν και το καλύτερο. Φέρνω στο νου μου τις μυρωδιές που πλημμύριζαν το σπίτι μας εκείνη την ημέρα, ίδιες ήταν κι αυτές.

Βέβαια δεν είχα δοκιμάσει ακόμα την ομορφιά που δίνει στη γεύση ένα κόκαλο από σουβλιστό αρνάκι ή κατσικάκι γιατί, όπως καταλαβαίνετε, τρεφόμουν ακόμα με το γάλα της μανούλας μου. Πάντως, η περιέργειά μου ήταν μεγάλη και, αν θυμάμαι καλά, ζήλευα κιόλας τη μητέρα μου, που πάντα ροκάνιζε με ευχαρίστηση τα κόκαλα που έμεναν στο πιάτο ύστερα από κάθε γεύμα ή δείπνο της οικογένειας.

Ευχόμουν να κυλήσει έτσι η ζωή μου και να μην αλλάξει τίποτα από αυτήν τη σκυλίσια μου ζωή. Τότε δεν το ’ξερα, τώρα το ξέρω καλά, πως όταν κάνεις όνειρα και προγραμματίζεις κάτι, ο Θεός που είναι εκεί ψηλά γελάει. Θυμάμαι πολύ αυτά τα λόγια, τα έλεγε το αφεντικό μου και, για να πω την αλήθεια, τότε δεν τα καταλάβαινα, τώρα το καταλαβαίνω πολύ καλά.

Γιατί τα λέω αυτά, εξηγώ.

Είχαμε μείνει στο ότι… Ήταν το πρώτο Πάσχα της ζωής μου και αισθανόμουν πολύ ευτυχισμένος. Όμως, ένα αναπάντεχο γεγονός εκείνη την ημέρα αναποδογύρισε την ευτυχία μου.

Ήταν έντεκα το πρωί, ανήμερα του Πάσχα, ακόμα έχω στα αυτιά μου το χτύπημα της πόρτας και ανατριχιάζω…. Δυστυχία μου…. Δύο ξέφρενα αγοράκια εισέβαλαν στο σπίτι μας μαζί με τους γονείς τους.

Φιλιά, αγκαλιές των μεγάλων.

Φασαρία, πολλή φασαρία από τους τέσσερις μικρούς που ένωσαν τις καταστροφικές δραστηριότητες γκρεμίζοντας την ηρεμία μου και προκαλώντας μου έναν αβάσταχτο πονοκέφαλο.

Αμέσως οι δύο άντρες καταπιάστηκαν με τη σούβλα, ενώ οι μαμάδες άρχισαν να κόβουν τις σαλάτες στην κουζίνα. Λίγο πιο πέρα τα τέσσερα παιδιά, ξεφωνίζοντας, παίζανε ό,τι παιχνίδι τους κατέβαινε.

Εγώ έτρεξα να κρυφτώ στο σπιτάκι μου μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου, από εκεί δεν τους άκουγα, αλλά μπορούσα να τους βλέπω. Έτσι, κάποια στιγμή είδα ότι οι δύο κύριοι κάθισαν κάτω από ένα δέντρο και άρχισαν να ξεφυλλίζουν ένα περιοδικό.

Κοίταξα καλύτερα και είδα πως το περιοδικό αυτό ήταν τα «ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΑ ΝΕΑ», που συνήθιζε να το αγοράζει το αφεντικό μου κάθε μήνα.

istoria

Ξαφνικά άκουσα να με φωνάζουν:

Λάκι, Λάκι… έλα να σου γνωρίσω τον κύριο Κώστα.

Ήταν η φωνή του αφεντικού μου. Τι να κάνω και εγώ, έτρεξα κοντά του κουνώντας την ούρα μου από ευγένεια για να δείξω ότι δεν μου είχαν χαλάσει την ηρεμία γιατί, για να πω την αλήθεια, δεν είχα καμιά όρεξη να γνωρίσω τον κύριο Κώστα.
-Αυτός είναι ο Λάκι, λοιπόν… είπε τότε ο κύριος Κώστας χαϊδεύοντας το κεφάλι μου.

Υστέρα με σήκωσε ψηλά και άρχισε να με περιεργάζεται

-Φαίνεται πολύ δυνατός, είπε στο τέλος.
-Δυνατός και έξυπνος, απάντησε το αφεντικό μου.
-Καθαρόαιμο κυνηγόσκυλο, είπε πάλι ο κύριος Κώστας.
-Και αν κρίνω από τη μάνα του, θα είναι πιστό, πολύ πιστό σκυλί, πρόσθεσε το αφεντικό.

Ως εδώ μου άρεσαν πολύ αυτά που έλεγαν γιατί, όπως καταλαβαίνετε, με κολάκευαν. Σε ποιον, άλλωστε, δεν αρέσουν οι κολακείες!

Έτσι, κάθισα στα πόδια τους και αποκοιμήθηκα. Ξύπνησα λίγες ώρες αργότερα μέσα σε ένα αυτοκίνητο όπου οδηγούσε ο κύριος Κώστας, δίπλα καθόταν οι γυναίκα του κι εγώ ήμουν σφηνωμένος ανάμεσα στα δύο άτακτα παιδιά του.

istoria

Θύμωσα!
Στεναχωρήθηκα!
Πείσμωσα!
Αναρωτήθηκα!
-Αραγε με είχαν πουλήσει ή με είχαν χαρίσει; Τι τους είχα κάνει και μου χάλασαν την ευτυχία;

Επιστράτευσα τη λογική μου και κάποια στιγμή ηρέμησα και άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να το σκάσω και να γυρίσω πίσω.

Άρχισα τότε να καταστρώνω ένα σχέδιο...

Όταν φτάσαμε σπίτι του κύριου Κώστα, τα δύο άτακτα παιδιά με πήραν, με έβαλαν στο μαλακό κρεβάτι τους και άρχισαν να με χαϊδεύουν στην κοιλίτσα μου. Ήμουν ακόμα θυμωμένος από πριν, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ στα χάδια τους! Το απόγευμά μου το πέρασα έτσι… Μου έλειπε η οικογένειά μου και κυρίως η μανούλα μου! Θυμόμουν τα απογεύματα που καθόμουνα δίπλα στο τζάκι με τη μαμά μου. Μερικές φορές, η μητέρα μου έτρωγε κόκκαλα από κατσίκι και μόλις πήγαινα να φάω κι εγώ λίγο, μου αγρίευε. Έτσι έπινα μόνο το γάλα μου… Το βράδυ, την ώρα που όλοι ήταν στα κρεβάτια τους, βρήκα την ευκαιρία να βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο απόδρασής μου. Στο δωμάτιο που βρισκόταν η τουαλέτα, είχε ένα μεγάλο παράθυρο που ήταν πάντα ανοιχτό. Εγώ σκαρφάλωσα στο περβάζι του και σκέφτηκα να πηδήξω. Αλλά για κακή μου τύχη, το σπίτι βρισκόταν στον τέταρτο όροφο! Έτσι κάθε ελπίδα μου να γυρίσω στην οικογένειά μου είχε χαθεί.

Όταν ξύπνησα το πρωί, αντίκρισα την καινούρια μου οικογένεια στο τραπέζι. Στην αρχή φοβήθηκα γιατί ένα από τα δύο παιδιά μου πρόσφερε λίγα μπισκότα. Αλλά η μαμά του το μάλωσε γιατί ως γνωστόν τα σκυλιά δεν τρώνε μπισκότα! Το απόγευμα, εκεί που καθόμουν στην μαξιλάρα μου, ο κύριος Κώστας με πήρε στην αγκαλιά του και με έβαλε στο αυτοκίνητο. Εγώ, χωρίς καν να ξέρω τι γίνεται, κάθισα να απολαύσω τη βόλτα. Το αυτοκίνητο προχωρούσε και καθώς προχωρούσε πάτησε σε μία λακούβα! Εγώ και τα δύο αδέρφια ταρακουνηθήκαμε αλλά συνεχίσαμε την πορεία μας. Όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο, σηκώθηκα για να δω τι έγινε. Ξαφνικά άκουσα μία γνωστή φωνή. Ακουγόταν από κάπου κοντά! Ξάφνου οι πόρτες του αυτοκινήτου άνοιξαν και μπροστά μου, αντίκρισα το πολυαγαπημένο μου αφεντικό!

Με πήρε αγκαλιά και με φίλησε στο κεφάλι. Με άφησε κάτω. Όταν πέρασα το κατώφλι της πόρτας είδα την μητέρα μου! Έτρεξα προς αυτήν και αυτή έτρεξε προς εμένα. Μόλις την πλησίασα, άρχισε να με γλύφει και εγώ το ίδιο. Ο ιδιοκτήτης μου γέλασε και ήρθε προς το μέρος μου. Με χάιδεψε και με αγκάλιασε.

Ήμουν τόσο ευτυχισμένος που κόντευα να κλάψω από χαρά. Ο ιδιοκτήτης μου αποφάσισε να μην με ξαναχωρίσει από την μητέρα μου γιατί ήταν ημέρες γιορτής.

image_pdfΕκτύπωσε!