Το πρώτο Πάσχα της ζωής μου

Των Κάρμεν Ρουγγέρη και Χριστίνας Κουλουμπή

istoria


Μεγάλο Σάββατο!

Δειλινό! Λίγες ώρες πριν την Ανάσταση. Μπροστά στο αναμμένο τζάκι εγώ, ο Λάκι, ο μαυρόασπρος κυνηγετικός σκύλος, μισοκοιμάμαι ξαπλωμένος, αμέριμνος και νωχελικός.

-Γαααβ… ωραία που περνάω!
Τα δύο κοριτσάκια της οικογένειας παίζουν επιτραπέζιο. Η μαμά μαγειρεύει τη μαγειρίτσα και ο κύριος του σπιτιού ετοιμάζει τη σούβλα για το επόμενο πρωί.

Οι μυρωδιές που έρχονται από την κουζίνα μού χαϊδεύουν τα ρουθούνια. Νιώθω ότι τα μάτια μου κλείνουν και είμαι έτοιμος να κοιμηθώ… η ευτυχία μου δεν περιγράφεται!

Τότε…

Κάτι σαν όνειρο έρχεται να μου θυμίσει το πρώτο Πάσχα της ζωής μου, που, για να πω την αλήθεια, δεν ήταν και το καλύτερο. Φέρνω στο νου μου τις μυρωδιές που πλημμύριζαν το σπίτι μας εκείνη την ημέρα, ίδιες ήταν κι αυτές.

Βέβαια δεν είχα δοκιμάσει ακόμα την ομορφιά που δίνει στη γεύση ένα κόκαλο από σουβλιστό αρνάκι ή κατσικάκι γιατί, όπως καταλαβαίνετε, τρεφόμουν ακόμα με το γάλα της μανούλας μου. Πάντως, η περιέργειά μου ήταν μεγάλη και, αν θυμάμαι καλά, ζήλευα κιόλας τη μητέρα μου, που πάντα ροκάνιζε με ευχαρίστηση τα κόκαλα που έμεναν στο πιάτο ύστερα από κάθε γεύμα ή δείπνο της οικογένειας.

Ευχόμουν να κυλήσει έτσι η ζωή μου και να μην αλλάξει τίποτα από αυτήν τη σκυλίσια μου ζωή. Τότε δεν το ’ξερα, τώρα το ξέρω καλά, πως όταν κάνεις όνειρα και προγραμματίζεις κάτι, ο Θεός που είναι εκεί ψηλά γελάει. Θυμάμαι πολύ αυτά τα λόγια, τα έλεγε το αφεντικό μου και, για να πω την αλήθεια, τότε δεν τα καταλάβαινα, τώρα το καταλαβαίνω πολύ καλά.

Γιατί τα λέω αυτά, εξηγώ.

Είχαμε μείνει στο ότι… Ήταν το πρώτο Πάσχα της ζωής μου και αισθανόμουν πολύ ευτυχισμένος. Όμως, ένα αναπάντεχο γεγονός εκείνη την ημέρα αναποδογύρισε την ευτυχία μου.

Ήταν έντεκα το πρωί, ανήμερα του Πάσχα, ακόμα έχω στα αυτιά μου το χτύπημα της πόρτας και ανατριχιάζω…. Δυστυχία μου…. Δύο ξέφρενα αγοράκια εισέβαλαν στο σπίτι μας μαζί με τους γονείς τους.

Φιλιά, αγκαλιές των μεγάλων.

Φασαρία, πολλή φασαρία από τους τέσσερις μικρούς που ένωσαν τις καταστροφικές δραστηριότητες γκρεμίζοντας την ηρεμία μου και προκαλώντας μου έναν αβάσταχτο πονοκέφαλο.

Αμέσως οι δύο άντρες καταπιάστηκαν με τη σούβλα, ενώ οι μαμάδες άρχισαν να κόβουν τις σαλάτες στην κουζίνα. Λίγο πιο πέρα τα τέσσερα παιδιά, ξεφωνίζοντας, παίζανε ό,τι παιχνίδι τους κατέβαινε.

Εγώ έτρεξα να κρυφτώ στο σπιτάκι μου μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου, από εκεί δεν τους άκουγα, αλλά μπορούσα να τους βλέπω. Έτσι, κάποια στιγμή είδα ότι οι δύο κύριοι κάθισαν κάτω από ένα δέντρο και άρχισαν να ξεφυλλίζουν ένα περιοδικό.

Κοίταξα καλύτερα και είδα πως το περιοδικό αυτό ήταν τα «ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΑ ΝΕΑ», που συνήθιζε να το αγοράζει το αφεντικό μου κάθε μήνα.

istoria

Ξαφνικά άκουσα να με φωνάζουν:

Λάκι, Λάκι… έλα να σου γνωρίσω τον κύριο Κώστα.

Ήταν η φωνή του αφεντικού μου. Τι να κάνω και εγώ, έτρεξα κοντά του κουνώντας την ούρα μου από ευγένεια για να δείξω ότι δεν μου είχαν χαλάσει την ηρεμία γιατί, για να πω την αλήθεια, δεν είχα καμιά όρεξη να γνωρίσω τον κύριο Κώστα.
-Αυτός είναι ο Λάκι, λοιπόν… είπε τότε ο κύριος Κώστας χαϊδεύοντας το κεφάλι μου.

Υστέρα με σήκωσε ψηλά και άρχισε να με περιεργάζεται

-Φαίνεται πολύ δυνατός, είπε στο τέλος.
-Δυνατός και έξυπνος, απάντησε το αφεντικό μου.
-Καθαρόαιμο κυνηγόσκυλο, είπε πάλι ο κύριος Κώστας.
-Και αν κρίνω από τη μάνα του, θα είναι πιστό, πολύ πιστό σκυλί, πρόσθεσε το αφεντικό.

Ως εδώ μου άρεσαν πολύ αυτά που έλεγαν γιατί, όπως καταλαβαίνετε, με κολάκευαν. Σε ποιον, άλλωστε, δεν αρέσουν οι κολακείες!

Έτσι, κάθισα στα πόδια τους και αποκοιμήθηκα. Ξύπνησα λίγες ώρες αργότερα μέσα σε ένα αυτοκίνητο όπου οδηγούσε ο κύριος Κώστας, δίπλα καθόταν οι γυναίκα του κι εγώ ήμουν σφηνωμένος ανάμεσα στα δύο άτακτα παιδιά του.

istoria

Θύμωσα!
Στεναχωρήθηκα!
Πείσμωσα!
Αναρωτήθηκα!
-Αραγε με είχαν πουλήσει ή με είχαν χαρίσει; Τι τους είχα κάνει και μου χάλασαν την ευτυχία;

Επιστράτευσα τη λογική μου και κάποια στιγμή ηρέμησα και άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να το σκάσω και να γυρίσω πίσω.

Άρχισα τότε να καταστρώνω ένα σχέδιο...

Καθόμουν βαριεστημένος στο αναπαυτικό κάθισμα του αυτοκινήτου που με μετέφερε στο καινούριο μου σπίτι, ώσπου μια ιδέα πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό μου. Μα, ναι βέβαια! Πώς δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα; Μία ήταν η σωτηρία μου. Ο κολλητός μου, ο Μπόλντι! Γνωριζόμασταν από τόσο δα κουταβάκια. Εκείνος τότε ήτανε τόσο χαριτωμένος, χαδιάρης, ράτσας «κανίς» ενώ εγώ… ήμουν απλά ένα ταπεινό κυνηγόσκυλο. Πόσο άδικη ήτανε από τότε η κοινωνία! Τελευταία έμαθα πως ο Μπόλντι ζει αρκετό καιρό και στο εξωτερικό μιας και ο γιος του αφεντικού του είναι πιλότος και ταξιδεύει συνέχεια. Θα ξεκινούσα μια μυστική εκστρατεία διάσωσης μου. Εκεί που προσπαθούσα να σκεφτώ το πώς, ένα δυνατό σκούντημα διέκοψε τον ειρμό μου. Ήταν το ένα από τα παιδιά της οικογενείας που καθόταν δίπλα μου και μου φώναξε δυνατά:
-Έι φιλαράκο, σήκω. Φτάσαμε!
-Κιόλας; ρώτησα με ένα αδιάφορο ύφος.

Τι να κάνω; Κατέβηκα απρόθυμα απ’ το αυτοκίνητο. Δεν είχα άλλη επιλογή. Είχα κλειστεί για μέρες στο άνετο σκυλόσπιτό μου στην άκρη του κήπου, χωρίς διάθεση. Δεν μου έρχονταν ιδέες. Μόνο προσευχόμουν να με βοηθήσει κάποιος. Και κει που νόμιζα πως ήμουν καταδικασμένος και ξεχασμένος για όλη την υπόλοιπη ζωή μου… τσουπ ξεπετάγεται από το πουθενά ο καλός μου φίλος, ο Μπόλντι. Τρέχοντας προς το μέρος μου με αγκαλιάζει, μου λέει να τον ακολουθήσω και βγαίνουμε μαζί στο δρόμο από τη μισάνοιχτη εξώπορτα.

Εκεί μας περίμενε το αφεντικό του με ένα γρήγορο καμπριολέ αυτοκίνητο με αναμμένη τη μηχανή. Με ένα γρήγορο σάλτο πηδήξαμε μέσα και ξεκινήσαμε. Μετά από αρκετά χιλιόμετρα με έκπληξη σταματήσαμε στο παλιό μου σπίτι. Εκεί περίμενε το αγαπημένο μου παλιό αφεντικό και με υποδέχτηκε με μία θερμή αγκαλιά και πολλά χάδια. Είχε μετανιώσει που με είχε χαρίσει στα παιδιά κάποιων γνωστών του, ήταν και το παράπονο του Μπόλντι ότι θα χανε τον καλύτερο του φίλο για πάντα και έτσι οργάνωσε την απαγωγή μου.

Έτσι απλά έγινε η επιστροφή. Αχ! τώρα πια ήμουν ευτυχισμένος! Αυτό θα πει πραγματική ευτυχία. Να είσαι μετά από μια σύντομη περιπέτεια ξανά κοντά στα αγαπημένα σου μέρη και πρόσωπα! Και με έναν τόσο αφοσιωμένο φίλο που κινδύνεψε για να σε σώσει. Ο καλός θεός είχε ακούσει τις προσευχές μου!

image_pdfΕκτύπωσε!