Το μυστήριο του πασχαλινού λαγού

Του Κώστα Στοφόρου

istoria
«Να βγούμε;»

«Όχι ακόμα», είπε ο μπαμπάς. «Δεν θα έχει έρθει. Είναι πολύ νωρίς. Κάτσε να ξυπνήσει κι ο Δημήτρης».

«Ο Δημήτρης λέει πως δεν υπάρχει και πως είμαι χαζή!» διαμαρτυρήθηκε η Αντιγόνη.

«Τον άκουσα κι εγώ», ήρθε συνήγορος υπεράσπισης η Έλλη.

«Εσύ να μην ανακατεύεσαι!» τη μάλωσε η Βασιλική.

«Μπα! Τι μας λες; Πολύ μεγάλη δεν μας το παίζεις κι εσύ;»

«Δεν το παίζω. Είμαι μεγάλη. Και συ είσαι μωρό!»

«Δεν είμαι μωρό!»

«Σοβαρά; Εσύ παίζεις ακόμη με Μπάρμπι».

«Ψέματα!»

«Εσύ λες ψέματα. Θα πω στη μαμά πού ήσουνα χθες το βράδυ».

«Σκάσε!»

«Εσύ να σκάσεις!»

«Σκάστε όλοι!»

«Δημήτρη! Ηρέμησε!» πετάχτηκε ο μπαμπάς.

«Με ξύπνησαν με τις φωνές τους. Όλο έτσι κάνουν».

«Είναι αργά. Έτσι κι αλλιώς έπρεπε να ξυπνήσεις για να βοηθήσεις και τον θείο στο σούβλισμα του αρνιού».

«Μα ξενυχτήσαμε χθες…».

«Ανάσταση ήταν. Ο θείος σου έχει σηκωθεί από τις εφτά».

«Στον ύπνο του το έβλεπε το αρνί;»

«Άντε σήκω τώρα και μη σ’ ακούσω να ξαναμιλάς έτσι στις ξαδέρφες σου. Θα έρθει κι ο πασχαλινός λαγός».

«Σιγά μην έρθει κι ο Νταρθ Βέιντερ».

«Στο είπα μπαμπά. Ο Δημήτρης λέει πως δεν υπάρχει πασχαλινός λαγός».

«Και τότε ποιος φέρνει τα δώρα;»

«Έλα ντε!» είπε ο Δημήτρης ειρωνικά.

Ο μπαμπάς κοίταξε τον Δημήτρη με έντονο ύφος, μέχρι που εκείνος σταμάτησε να μιλάει. Τι ήταν όλα αυτά με τον πασχαλινό λαγό;

Από τότε που ο Δημήτρης ήταν μωρό -πότε πέρασαν δεκατρία ολόκληρα χρόνια;- περίμενε πάντα με ανυπομονησία το Πάσχα και τα δώρα που έκρυβε στον κήπο του σπιτιού στο χωριό ο πασχαλινός λαγός.
Τα περίμενε πιο πολύ κι από τα Χριστούγεννα και τον Αϊ-Βασίλη. Κι ας ήταν μικροδωράκια για όλα τα παιδιά: Γόμες, ξύστρες, φακοί, σοκολατάκια, αυτοκόλλητα, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια… Στο παράθυρο, πίσω από το πηγάδι, σε μια κουφάλα της μουριάς, στο παλιό κουρείο, ανάμεσα στις πασχαλιές, κάτω από τις σκάλες. Από το ένα δώρο στο άλλο σε οδηγούσαν μικρά σημειώματα-γρίφοι που άφηνε ο πασχαλινός λαγός.
Και τώρα ο Δημήτρης έλεγε πως δεν υπάρχει ο πασχαλινός λαγός. Λες και δεν ήταν εκείνος ο πιο ανυπόμονος να λύσει τους γρίφους που τους έβαζε ο λαγός για να βρουν τα δώρα:
«Από εκεί κάποτε έβγαζαν νερό. Αν ψάξεις γύρω θα βρεις το μυστικό» -κι εννοούσε το παλιό πηγάδι.

Τα παιδιά έτρεχαν και ανακάλυπταν τα μικρά δωράκια που τα γέμιζαν χαμόγελα.
Ο Δημήτρης βαρύς φέτος, αφού τελικά ντύθηκε με τα πολλά, είπε με ύφος ανωτερότητας στα κορίτσια:

«Άντε, να σας κάνω το χατίρι. Πάμε να δούμε τι έχει κρύψει αυτή τη φορά».

istoria

Τα παιδιά άνοιξαν την πόρτα και βρήκαν το πρώτο σημείωμα να τους περιμένει στο καμπανάκι της εισόδου. Ο μπαμπάς τούς ακολουθούσε φωτογραφίζοντας κάθε στιγμή κι ας αντιδρούσε ο Δημήτρης.

«Έλα, άνοιξε να δούμε τι γράφει», είπε η Αντιγόνη.

Ο Δημήτρης ξετύλιξε το σημείωμα και διάβασε:
«Καλό Πάσχα! «Με την ψιλή» φώναζε ο δάσκαλος κι οι μαθητές πήγαιναν εκεί. Αν πας κι εσύ θα βρεις κάτι γλυκό να σε περιμένει. Ο πασχαλινός λαγός».

«Πανεύκολο» είπε η Έλλη «Το κουρείο!».

«Πάμε!» φώναξε η Αντιγόνη κι έτρεξαν προς τα κει με τον μπαμπά να λαχανιάζει για να τους προλάβει.

Όμως, όταν έφτασαν στο κουρείο, όσο κι αν έψαξαν, τίποτα δεν βρήκαν. Ούτε δώρο. Ούτε σημείωμα.

«Μήπως καταλάβαμε κάτι λάθος;» αναρωτήθηκε η Βασιλική.

«Μα τι λάθος; Με την ψιλή -σίγουρα σε κούρεμα αναφέρεται» απάντησε ο Δημήτρης.

Πιο απορημένος απ’ όλους, όμως, ήταν ο μπαμπάς.

istoria
Ήταν σίγουρος πως τα πρώτα δώρα βρίσκονταν στο παλιό κουρείο. Τι να είχε, άραγε, συμβεί;

Τα παιδιά συνέχισαν το ψάξιμο για πολλή ώρα.
«Σας το είπα! Ο πασχαλινός λαγός δεν υπάρχει», φώναξε ο Δημήτρης.
«Υπάρχει», είπε η Αντιγόνη.
«Όλο αυτό είναι ένα φιάσκο», είπε ο Δημήτρης. «Πάμε να σουβλίσουμε το αρνί», πρόσθεσε.
«Δεν θα πάμε πουθενά μέχρι να λύσουμε το μυστήριο», είπε ο μπαμπάς.
Και συνέχισαν το ψάξιμο. Κάποια στιγμή η Έλλη βρίσκει ένα σημείωμα καθώς ανοίγει το συρτάρι.
«Κοιτάξτε!» φωνάζει η Έλλη και όλοι μαζεύονται γύρω της.
«Ένα σημείωμα! Διάβασέ το» λέει με ενθουσιασμό η Βασιλική.
Τα παιδιά διάβασαν με μια φωνή το σημείωμα:
«Αν θέλετε να ξαναλάβετε δώρα από το λαγό του Πάσχα, θα πρέπει να πληρώσετε! Αλλιώς ο πασχαλινός λαγός θα γίνει στιφάδο. Θ.Γ.»
‘Ολοι «πάγωσαν», εκτός από τον Δημήτρη που άρχισε να γελάει.
«Πώς γίνεται να είσαι τόσο αναίσθητος; Ο πασχαλινός λαγός κινδυνεύει!» τον μάλωσε η Αντιγόνη.
«Κάποιος μας κάνει πλάκα. Κανείς δεν κινδυνεύει», παρατήρησε ο Δημήτρης συνεχίζοντας να γελάει.
«Εδώ πάντως υπάρχουν πατημασιές, ας τις ακολουθήσουμε αποκρίθηκε η Βασιλική.
Ακολούθησαν τις πατημασιές οι οποίες τους οδήγησαν πάλι στον κήπο τους κι εκεί είδαν τον θείο Γιάννη να σουβλίζει το αρνί. Δίπλα του είδαν τον πασχαλινό λαγό να τους περιμένει φορτωμένος με δώρα.
«Ο πασχαλινός λαγός!» φώναξαν τα παιδιά.
«Στο είπα, Δημήτρη! Υπάρχει πασχαλινός λαγός», είπε ο μπαμπάς.
«Δεν κινδύνευα, παιδιά! Συμφωνήσαμε με τον θείο Γιάννη να σας φέρω τα δώρα εδώ», είπε γελαστός ο λαγός.
«Και το σημείωμα, γιατί το έστειλες;» ρώτησε η Έλλη.
«Αυτό είναι ένα δικό μου αστειάκι», πετάχτηκε ο θείος Γιάννης.
«Άρα το «Θ.Χ.» ήταν τ΄αρχικά σου», παρατήρησε ο μπαμπάς.
«Ναι!» είπε ο θείος Γιάννης.
Τελικά όλοι πήραν τα δώρα τους και μετά βοήθησαν τον θείο Γιάννη να σουβλίσει το αρνί.

image_pdfΕκτύπωσε!