Το μυστήριο του πασχαλινού λαγού

Του Κώστα Στοφόρου

istoria
«Να βγούμε;»

«Όχι ακόμα», είπε ο μπαμπάς. «Δεν θα έχει έρθει. Είναι πολύ νωρίς. Κάτσε να ξυπνήσει κι ο Δημήτρης».

«Ο Δημήτρης λέει πως δεν υπάρχει και πως είμαι χαζή!» διαμαρτυρήθηκε η Αντιγόνη.

«Τον άκουσα κι εγώ», ήρθε συνήγορος υπεράσπισης η Έλλη.

«Εσύ να μην ανακατεύεσαι!» τη μάλωσε η Βασιλική.

«Μπα! Τι μας λες; Πολύ μεγάλη δεν μας το παίζεις κι εσύ;»

«Δεν το παίζω. Είμαι μεγάλη. Και συ είσαι μωρό!»

«Δεν είμαι μωρό!»

«Σοβαρά; Εσύ παίζεις ακόμη με Μπάρμπι».

«Ψέματα!»

«Εσύ λες ψέματα. Θα πω στη μαμά πού ήσουνα χθες το βράδυ».

«Σκάσε!»

«Εσύ να σκάσεις!»

«Σκάστε όλοι!»

«Δημήτρη! Ηρέμησε!» πετάχτηκε ο μπαμπάς.

«Με ξύπνησαν με τις φωνές τους. Όλο έτσι κάνουν».

«Είναι αργά. Έτσι κι αλλιώς έπρεπε να ξυπνήσεις για να βοηθήσεις και τον θείο στο σούβλισμα του αρνιού».

«Μα ξενυχτήσαμε χθες…».

«Ανάσταση ήταν. Ο θείος σου έχει σηκωθεί από τις εφτά».

«Στον ύπνο του το έβλεπε το αρνί;»

«Άντε σήκω τώρα και μη σ’ ακούσω να ξαναμιλάς έτσι στις ξαδέρφες σου. Θα έρθει κι ο πασχαλινός λαγός».

«Σιγά μην έρθει κι ο Νταρθ Βέιντερ».

«Στο είπα μπαμπά. Ο Δημήτρης λέει πως δεν υπάρχει πασχαλινός λαγός».

«Και τότε ποιος φέρνει τα δώρα;»

«Έλα ντε!» είπε ο Δημήτρης ειρωνικά.

Ο μπαμπάς κοίταξε τον Δημήτρη με έντονο ύφος, μέχρι που εκείνος σταμάτησε να μιλάει. Τι ήταν όλα αυτά με τον πασχαλινό λαγό;

Από τότε που ο Δημήτρης ήταν μωρό -πότε πέρασαν δεκατρία ολόκληρα χρόνια;- περίμενε πάντα με ανυπομονησία το Πάσχα και τα δώρα που έκρυβε στον κήπο του σπιτιού στο χωριό ο πασχαλινός λαγός.
Τα περίμενε πιο πολύ κι από τα Χριστούγεννα και τον Αϊ-Βασίλη. Κι ας ήταν μικροδωράκια για όλα τα παιδιά: Γόμες, ξύστρες, φακοί, σοκολατάκια, αυτοκόλλητα, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια… Στο παράθυρο, πίσω από το πηγάδι, σε μια κουφάλα της μουριάς, στο παλιό κουρείο, ανάμεσα στις πασχαλιές, κάτω από τις σκάλες. Από το ένα δώρο στο άλλο σε οδηγούσαν μικρά σημειώματα-γρίφοι που άφηνε ο πασχαλινός λαγός.
Και τώρα ο Δημήτρης έλεγε πως δεν υπάρχει ο πασχαλινός λαγός. Λες και δεν ήταν εκείνος ο πιο ανυπόμονος να λύσει τους γρίφους που τους έβαζε ο λαγός για να βρουν τα δώρα:
«Από εκεί κάποτε έβγαζαν νερό. Αν ψάξεις γύρω θα βρεις το μυστικό» -κι εννοούσε το παλιό πηγάδι.

Τα παιδιά έτρεχαν και ανακάλυπταν τα μικρά δωράκια που τα γέμιζαν χαμόγελα.
Ο Δημήτρης βαρύς φέτος, αφού τελικά ντύθηκε με τα πολλά, είπε με ύφος ανωτερότητας στα κορίτσια:

«Άντε, να σας κάνω το χατίρι. Πάμε να δούμε τι έχει κρύψει αυτή τη φορά».

istoria

Τα παιδιά άνοιξαν την πόρτα και βρήκαν το πρώτο σημείωμα να τους περιμένει στο καμπανάκι της εισόδου. Ο μπαμπάς τούς ακολουθούσε φωτογραφίζοντας κάθε στιγμή κι ας αντιδρούσε ο Δημήτρης.

«Έλα, άνοιξε να δούμε τι γράφει», είπε η Αντιγόνη.

Ο Δημήτρης ξετύλιξε το σημείωμα και διάβασε:
«Καλό Πάσχα! «Με την ψιλή» φώναζε ο δάσκαλος κι οι μαθητές πήγαιναν εκεί. Αν πας κι εσύ θα βρεις κάτι γλυκό να σε περιμένει. Ο πασχαλινός λαγός».

«Πανεύκολο» είπε η Έλλη «Το κουρείο!».

«Πάμε!» φώναξε η Αντιγόνη κι έτρεξαν προς τα κει με τον μπαμπά να λαχανιάζει για να τους προλάβει.

Όμως, όταν έφτασαν στο κουρείο, όσο κι αν έψαξαν, τίποτα δεν βρήκαν. Ούτε δώρο. Ούτε σημείωμα.

«Μήπως καταλάβαμε κάτι λάθος;» αναρωτήθηκε η Βασιλική.

«Μα τι λάθος; Με την ψιλή -σίγουρα σε κούρεμα αναφέρεται» απάντησε ο Δημήτρης.

Πιο απορημένος απ’ όλους, όμως, ήταν ο μπαμπάς.

istoria
Ήταν σίγουρος πως τα πρώτα δώρα βρίσκονταν στο παλιό κουρείο. Τι να είχε, άραγε, συμβεί;

Μήπως… τελικά δεν υπάρχει πασχαλινός λαγός; αναρωτήθηκαν τα παιδιά. Ή μήπως αυτή τη χρονιά αποκοιμήθηκε; Όχι αποκλείεται, αφού είχε ήδη αφήσει το πρώτο σημείωμα. Μπορεί τα κορίτσια φέτος να μην ήταν και τόσο καλά παιδιά και για αυτό ο πασχαλινός λαγός να το μετάνιωσε και να μην τους έφερε δωράκια τελικά!
«Εδώ είναι τρέξτε», φώναξε ξαφνικά η Έλλη.
Και όντως, πίσω απ’ τον καθρέφτη βρίσκονταν μια χούφτα ζαχαρωτά, τρία μικρά κουτιά δεμένα με πολύχρωμες κορδέλες και ένα σημείωμα. Ο μπαμπάς συνέχιζε να φωτογραφίζει ενώ τα κορίτσια άνοιγαν ανυπόμονα τα κουτιά.
«Ο πασχαλινός λαγός πιστεύει ότι πρέπει ακόμη να παίζω με Μπάρμπι, κοιτάξτε!» φώναξε χαρούμενη η Έλλη, γιατί ο πασχαλινός λαγός της είχε φέρει μιά ακόμα Μπάρμπι για τη συλλογή της.
«Εμένα μου έφερε ένα κουτί με μπογιές και πινέλα!» είπε με τη σειρά της η Βασιλική.
«Και σε εμένα έφερε ένα βιβλίο για το Πάσχα!» είπε τέλος η Αντιγόνη.
Ο Δημήτρης διάβασε το σημείωμα:
«Τα ζαχαρωτά και τα δωράκια είναι για την Έλλη, την Αντιγόνη και τη Βασιλική. Αλλά έχω κι ένα ακόμη δώρο! Για να το βρείτε, πρέπει να πάτε εκεί που μαζεύουν οι κηπουροί το νερό για να ποτίσουν τα φυτά!
Ο ΠΑΣΧΑΛΙΝΟΣ ΛΑΓΟΣ»
«Σίγουρα για το πηγάδι λέει!» είπε η Αντιγόνη.
«Πάμε λοιπόν εκεί» πρόσθεσε η Βασιλική.
Τα παιδιά έτρεξαν όλα μαζί στο παλιό πηγάδι. Εκεί ο Δημήτρης βρήκε κάτι που δεν το περίμενε. Μια στολή του Νταρθ Βειντερ κι ένα σημείωμα γι’ αυτόν, που έγραφε:
«Νόμιζες πως σε ξέχασα; Η στολή αυτή είναι για σένα Δημήτρη!
Αλλά, δυστυχώς αυτό είναι το τελευταίο δωράκι για φέτος! Οπότε… γειαααα! Θα τα ξαναπούμε το επόμενο Πάσχα!
Ο ΠΑΣΧΑΛΙΝΟΣ ΛΑΓΟΣ»
Τα παιδιά χαμογελώντας έβγαλαν την τελευταία φωτογραφία κρατώντας τα δώρα τους και γύρισαν ευτυχισμένα στο σπίτι να σουβλίσουν επιτέλους το αρνί με τον Θείο.

image_pdfΕκτύπωσε!