Το μυστήριο του πασχαλινού λαγού

Του Κώστα Στοφόρου

istoria
«Να βγούμε;»

«Όχι ακόμα», είπε ο μπαμπάς. «Δεν θα έχει έρθει. Είναι πολύ νωρίς. Κάτσε να ξυπνήσει κι ο Δημήτρης».

«Ο Δημήτρης λέει πως δεν υπάρχει και πως είμαι χαζή!» διαμαρτυρήθηκε η Αντιγόνη.

«Τον άκουσα κι εγώ», ήρθε συνήγορος υπεράσπισης η Έλλη.

«Εσύ να μην ανακατεύεσαι!» τη μάλωσε η Βασιλική.

«Μπα! Τι μας λες; Πολύ μεγάλη δεν μας το παίζεις κι εσύ;»

«Δεν το παίζω. Είμαι μεγάλη. Και συ είσαι μωρό!»

«Δεν είμαι μωρό!»

«Σοβαρά; Εσύ παίζεις ακόμη με Μπάρμπι».

«Ψέματα!»

«Εσύ λες ψέματα. Θα πω στη μαμά πού ήσουνα χθες το βράδυ».

«Σκάσε!»

«Εσύ να σκάσεις!»

«Σκάστε όλοι!»

«Δημήτρη! Ηρέμησε!» πετάχτηκε ο μπαμπάς.

«Με ξύπνησαν με τις φωνές τους. Όλο έτσι κάνουν».

«Είναι αργά. Έτσι κι αλλιώς έπρεπε να ξυπνήσεις για να βοηθήσεις και τον θείο στο σούβλισμα του αρνιού».

«Μα ξενυχτήσαμε χθες…».

«Ανάσταση ήταν. Ο θείος σου έχει σηκωθεί από τις εφτά».

«Στον ύπνο του το έβλεπε το αρνί;»

«Άντε σήκω τώρα και μη σ’ ακούσω να ξαναμιλάς έτσι στις ξαδέρφες σου. Θα έρθει κι ο πασχαλινός λαγός».

«Σιγά μην έρθει κι ο Νταρθ Βέιντερ».

«Στο είπα μπαμπά. Ο Δημήτρης λέει πως δεν υπάρχει πασχαλινός λαγός».

«Και τότε ποιος φέρνει τα δώρα;»

«Έλα ντε!» είπε ο Δημήτρης ειρωνικά.

Ο μπαμπάς κοίταξε τον Δημήτρη με έντονο ύφος, μέχρι που εκείνος σταμάτησε να μιλάει. Τι ήταν όλα αυτά με τον πασχαλινό λαγό;

Από τότε που ο Δημήτρης ήταν μωρό -πότε πέρασαν δεκατρία ολόκληρα χρόνια;- περίμενε πάντα με ανυπομονησία το Πάσχα και τα δώρα που έκρυβε στον κήπο του σπιτιού στο χωριό ο πασχαλινός λαγός.
Τα περίμενε πιο πολύ κι από τα Χριστούγεννα και τον Αϊ-Βασίλη. Κι ας ήταν μικροδωράκια για όλα τα παιδιά: Γόμες, ξύστρες, φακοί, σοκολατάκια, αυτοκόλλητα, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια… Στο παράθυρο, πίσω από το πηγάδι, σε μια κουφάλα της μουριάς, στο παλιό κουρείο, ανάμεσα στις πασχαλιές, κάτω από τις σκάλες. Από το ένα δώρο στο άλλο σε οδηγούσαν μικρά σημειώματα-γρίφοι που άφηνε ο πασχαλινός λαγός.
Και τώρα ο Δημήτρης έλεγε πως δεν υπάρχει ο πασχαλινός λαγός. Λες και δεν ήταν εκείνος ο πιο ανυπόμονος να λύσει τους γρίφους που τους έβαζε ο λαγός για να βρουν τα δώρα:
«Από εκεί κάποτε έβγαζαν νερό. Αν ψάξεις γύρω θα βρεις το μυστικό» -κι εννοούσε το παλιό πηγάδι.

Τα παιδιά έτρεχαν και ανακάλυπταν τα μικρά δωράκια που τα γέμιζαν χαμόγελα.
Ο Δημήτρης βαρύς φέτος, αφού τελικά ντύθηκε με τα πολλά, είπε με ύφος ανωτερότητας στα κορίτσια:

«Άντε, να σας κάνω το χατίρι. Πάμε να δούμε τι έχει κρύψει αυτή τη φορά».

istoria

Τα παιδιά άνοιξαν την πόρτα και βρήκαν το πρώτο σημείωμα να τους περιμένει στο καμπανάκι της εισόδου. Ο μπαμπάς τούς ακολουθούσε φωτογραφίζοντας κάθε στιγμή κι ας αντιδρούσε ο Δημήτρης.

«Έλα, άνοιξε να δούμε τι γράφει», είπε η Αντιγόνη.

Ο Δημήτρης ξετύλιξε το σημείωμα και διάβασε:
«Καλό Πάσχα! «Με την ψιλή» φώναζε ο δάσκαλος κι οι μαθητές πήγαιναν εκεί. Αν πας κι εσύ θα βρεις κάτι γλυκό να σε περιμένει. Ο πασχαλινός λαγός».

«Πανεύκολο» είπε η Έλλη «Το κουρείο!».

«Πάμε!» φώναξε η Αντιγόνη κι έτρεξαν προς τα κει με τον μπαμπά να λαχανιάζει για να τους προλάβει.

Όμως, όταν έφτασαν στο κουρείο, όσο κι αν έψαξαν, τίποτα δεν βρήκαν. Ούτε δώρο. Ούτε σημείωμα.

«Μήπως καταλάβαμε κάτι λάθος;» αναρωτήθηκε η Βασιλική.

«Μα τι λάθος; Με την ψιλή -σίγουρα σε κούρεμα αναφέρεται» απάντησε ο Δημήτρης.

Πιο απορημένος απ’ όλους, όμως, ήταν ο μπαμπάς.

istoria
Ήταν σίγουρος πως τα πρώτα δώρα βρίσκονταν στο παλιό κουρείο. Τι να είχε, άραγε, συμβεί;

Μετά πήγαν στο πηγάδι που ήλπιζαν πως θα έβρισκαν το επόμενο σημείωμα του λαγού, που τόσο επιθυμούσαν. Τι να δουν εκεί; Τους περίμενε ο ίδιος πασχαλινός λαγός που βρισκόταν στο ουράνιο τόξο. Ο μπαμπάς έμεινε έκπληκτος! Τα παιδιά ζητωκραύγαζαν. Τόσο γρήγορα να καταφέρουν άραγε να συναντήσουν το λαγό του Πάσχα, που δεν τον είχε δει ποτέ κανείς; Ο λαγός τους κάλεσε να ανέβουν ψηλά και να τον συναντήσουν. Αποφάσισαν να ανέβουν χρησιμοποιώντας το τραμπολίνο τους. Με μια κίνηση εκτοξεύθηκαν όλοι στο ουράνιο τόξο. Εκεί όμως τους περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Όταν ανέβηκαν λοιπόν στο ουράνιο τόξο, διαπίστωσαν ότι δεν ήταν εκεί ο πραγματικός λαγός του Πάσχα και ούτε κρατούσε δώρα γι’ αυτούς αλλά κάποιος άλλος λαγός που τους εξαπάτησε και τώρα γελούσε μαζί τους. Έτσι απογοητευμένοι, χρησιμοποιώντας το τραμπολίνο τους κατέβηκαν γρήγορα και κατευθύνθηκαν προς τη λεμονιά. Εκεί, ψάχνοντας για αρκετή ώρα και ενώ ήταν έτοιμοι να παρατήσουν την προσπάθεια, βρήκαν το επόμενο σημείωμα του λαγού που έγραφε πως πρέπει να πάνε στο σοκολατένιο πηγάδι με τις σοκολατένιες γοργόνες. Το άλλο σημείωμα που βρήκαν στο σοκολατένιο πηγάδι, τους ζητούσε να φάνε ένα μαγικό μανιτάρι που θα βρουν μέσα στο πηγάδι και να επιστρέψουν στο ουράνιο τόξο και πάλι. Εκεί βρήκαν το πιο παράξενο σημείωμα από όλα τα προηγούμενα που τους συμβούλευε να πάνε στον κόσμο των νεράιδων και των μελισσών. Οι μέλισσες ήταν τα κατοικίδια των νεράιδων και ήξεραν περισσότερα από αυτές. Πράγματι οι μέλισσες έδωσαν τις πιο πολύτιμες συμβουλές και οδηγίες στα παιδιά και στο μπαμπά. Τους είπαν ακόμα, πως έχοντας φάει το μαγικό μανιτάρι, θα μπορούσαν όλοι τους να ταξιδέψουν σε άλλους κόσμους και να αντιμετωπίσουν κινδύνους. Κατάφεραν να ταξιδέψουν σε άλλους κόσμους, ψάχνοντας πάντα απεγνωσμένα να βρουν το λαγό του Πάσχα. Ώσπου μετά από πολλές περιπέτειες και δυσκολίες έφτασαν σε έναν μαγικό κόσμο γεμάτο παραμυθένια κάστρα. Ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα του κάστρου τους οδήγησαν επιτέλους στον πραγματικό λαγό του Πάσχα. Του διηγήθηκαν όλες τις περιπέτειές τους κι εκείνος τους αγκάλιασε και τους χάρισε ένα καλάθι γεμάτο σοκολατένια αυγά και τους ζήτησε να επιστρέψουν πίσω στο σπίτι και να το τοποθετήσουν στο πασχαλιάτικο τραπέζι. Μπορεί τα δώρα τους να μην ήταν μεγάλα, αλλά επέστρεψαν όλοι στο σπίτι γεμάτοι ευτυχία, ικανοποίηση και χαρά, για το όμορφο ταξίδι που έκαναν και σίγουρα δεν θα το ξεχνούσαν ποτέ στη ζωή τους.

image_pdfΕκτύπωσε!