Η πόλη που δεν θα γιόρταζε τα Χριστούγεννα

Της Ουρανίας Μπούρτζινου

istoria

Σε μια γωνιά της γης, υπάρχει μια μεγάλη όμορφη πόλη, που τη λένε «Λουλουδούπολη». Έχει πάρει αυτό το όνομα γιατί είναι γεμάτη με δέντρα και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια φυτεμένα στις πλατείες, στις νησίδες των δρόμων, στα πεζοδρόμια, σε όλους τους κήπους και στα μπαλκόνια των σπιτιών. Όλες οι μοσχοβόλες ευωδιές και τα τιτιβίσματα των πουλιών σκορπίζονται σ’ oλόκληρη τη «Λουλουδούπολη».
Εκεί ζει κι ο μικρός εξάχρονος Άρης μαζί με τους γονείς του, τις τρεις μεγαλύτερες αδελφές του, την Ελπίδα, τη Χαρά, την Ειρήνη, και την άρρωστη γιαγιά τους.
Αρχές Δεκεμβρίου κι όλα τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία να στολιστεί η πόλη τους με διάφορα χριστουγεννιάτικα στολίδια, πολυάριθμα φωτάκια, τη φάτνη του Χριστού σ’ αναπαράσταση στην κεντρική πλατεία, τα κάλαντα του δωδεκαημέρου που θ’ ακούγονται από τα μεγάφωνα και φυσικά τα παιχνίδια που θα τους προσφέρουν γονείς, φίλοι, συγγενείς και, βέβαια, ο Άγιος Βασίλης.

Απόγευμα και χτυπά το μεγάλο ρολόι της πόλης τέσσερις χτύπους. Ό Άρης με τις αδελφές του και τον Γιώργο, τον γιο του δημάρχου, παίζουν όταν ακούγεται από τα μεγάφωνα:
«Προσοχή, προσοχή! Διαταγή του δημάρχου μας. Φέτος δεν θα έρθουν τα Χριστούγεννα. Στις εκκλησιές δεν θα ηχήσουν χαρμόσυνες καμπάνες, τα παιδιά δεν θα τραγουδήσουν κάλαντα, οι δρόμοι θα’ ναι σκοτεινοί, ευχές δεν θα ακουστούν. Απαγορεύεται στις μαμάδες να φτιάξουν δίπλες, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, πίτες και γιορτινά φαγητά. Τα παιδιά δώρα μην περιμένετε. Κανένα δεν θα λάβει! Κανένας κάτοικος αυτής της πόλης δεν θα γιορτάσει!» Στο άκουσμα αυτής της διαταγής δέντρα, λουλούδια ξεράθηκαν μεμιάς. Ζιζάνια και τριβόλια γέμισαν.
«Από τώρα και στο εξής η πόλη μας θα ονομάζεται Αγκαθούπολη» ακούστηκε πάλι η φωνή από τα μεγάφωνα.

istoria

Ο Άρης με τις αδελφές του ταράχτηκαν μ’ αυτή την οδυνηρή είδηση. «Τι έπαθε ο πατέρας σου, τι είναι αυτή η διαταγή; Δεν θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα; Δεν θα ηχήσουν οι καμπάνες; Κάλαντα δεν θα πούμε; Δώρα δεν θα λάβουμε; Να ξεχάσουμε τις γιορτινές τις μέρες; Και τ’ όνομα της πόλης μας θα είναι τώρα “Αγκαθούπολη”. Τρελάθηκε ο δήμαρχος; Δεν αγαπάει τα παιδιά, δεν αγαπά κανένα! Θέλει την πόλη μας ντυμένη με μαύρο πέπλο στη στενοχώρια και στο κλάμα. Κάποτε ήταν ο καλύτερος δήμαρχος, όλους τους αγαπούσε και ζούσαμε χαρούμενοι με τους γονείς, τους συγγενείς, τους φίλους, όλους τους συμπολίτες μας! Τώρα είναι ο πιο κακός και μισητός δήμαρχος. Γιώργο, τι έχεις να μας πεις;»

istoria

Ο Γιώργος βουρκωμένος απαντά: «Δεν είναι έτσι φίλοι μου. Άδικα τον κατηγορείτε. Μεγάλη συμφορά μας βρήκε. Τον πατέρα μου τον εκβιάζει ο μάγος που μένει στην άκρη της πόλης. Αυτός με τα μαγικά του ξέρανε τα δέντρα, τα λουλούδια μας και γέμισε η πόλη αγκάθια. Αυτός δεν θέλει να γιορτάσουμε Χριστούγεννα! Θέλει να πάρει τη θέση του, να γίνει δήμαρχος. Όταν το πετύχει, ο ήλιος πια δεν θ’ ανατείλει, τ’ άστρα δεν θα φανούν μήτε και το φεγγάρι. Έχει σκοπό να προκαλέσει πόλεμο με τη γειτονική πόλη. Να δει μικρά παιδιά να σκοτώνονται, γονείς μα και παππούδες. Βόμβες να πέφτουνε σωρό, άνθρωποι να σπαράζουν και τα σκυλιά ν’ ουρλιάζουν. Κι όσοι σωθούν να ξεριζωθούν από τον τόπο που γεννήθηκαν!» «Και θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια»;» ρώτησαν με δυνατή φωνή ο Άρης με τις αδελφές του. «Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς μικρά παιδιά;» αποκρίθηκε ο Γιώργος. «Θα βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί! Θα υπάρχει κάποιος τρόπος να σώσουμε την πόλη μας από τον φθονερό μάγο! Να τον αποτρέψουμε να υλοποιήσει τα καταχθόνια σχέδιά του! Φέτος θα γιορτάσουμε τα καλύτερα Χριστούγεννα!» απάντησε αποφασιστικά ο μικρός Άρης.

Έτσι τα παιδιά άρχισαν να σκέφτονται.Σκέφτονταν,σκέφτονταν ώσπου ξαφνικά πετάγεται ο Άρης:
«Βρήκα τι πρέπει να κάνουμε! Πρέπει να πάμε στο Δάσος των Ξωτικών και να ζητήσουμε τη βοήθειά τους. Ε; Τι λέτε;».
«Πολύ καλή ιδέα!» φώναξαν με μια φωνή οι αδερφές του Άρη.
«Δεν ξέρω αν είναι και τόσο καλή ιδέα. Από τη μία πλευρά,τα ξωτικά θα μας βοηθήσουν σίγουρα μιας και λατρεύουν τα Χριστούγεννα. Από την άλλη όμως, το Δάσος των Ξωτικών δεν είναι και το καλύτερο μέρος για παιδιά».αποκρίθηκε ο Γιώργος.
«Έχεις δίκιο αλλά πρέπει να πάμε!» είπε ο Άρης.
«Πηγαίνετε εσείς.Εγώ δεν θα έρθω.» απάντησε ο Γιώργος.
«Σε παρακαλώ! Καν’ το για τον πατέρα σου.Για τα Χριστούγεννα και για όλους μας» τον παρακάλεσε ο Άρης.
Μετά από πολύ ώρα ο Άρης και οι αδερφές του έπεισαν τελικά τον Γιώργο. Την επόμενη μέρα τα παιδιά ξεκίνησαν,κρυφά από τους γονείς τους, για το Δάσος των Ξωτικών. Όταν έφτασαν και αφού πέρασαν πολλές δυσκολίες, ζήτησαν να δουν τον αρχηγό των ξωτικών. Τα παιδιά εξήγησαν στον αρχηγό τι είχε συμβεί στην πόλη τους και μετά από μια πολύωρη συζήτηση ο αρχηγός τους έδωσε ένα μαγικό φίλτρο που, όπως τους είπε, θα μετέτρεπε τον κακό μάγο σε έναν ευγενικό και καλοκάγαθο άνθρωπο. Τα παιδιά ευχαρίστησαν τον αρχηγό των ξωτικών και πήραν τον δρόμο για την Λουλουδούπολη.
Όταν έφτασαν η πόλη ήταν στα χάλια της. Παρόλα αυτά, τα παιδιά χωρίς να χάσουνε στιγμή τράβηξαν για εκεί που έμενε ο κακός μάγος. Εκεί πέρα βρήκαν ενα ανοιχτό παράθυρο και στο περβάζι ήταν ακουμπησμένο ένα ποτήρι με νερό. Γρήγορα,γρήγορα ο Άρης πήγε και έριξε το μαγικό φίλτρο μέσα στο ποτήρι. Έπειτα έφυγε και κρύφτηκε μαζί με τα άλλα παιδιά σε μια γωνιά περιμένωντας να δουν τι θα συμβεί. Μετά από λίγη ώρα ο μάγος πήγε στο παράθυρο και ήπιε το ποτήρι με το νερό. Τα παιδιά χαρούμενα γύρισαν στα σπίτια και περίμεναν να δράσει το μαγικό φίλτρο.
Πράγματι μετά από λίγο όλα άλλαξαν.
Η Λουλουδούπολη γέμισε λουλούδια και χρώματα και όλοι γιόρτασαν τα καλύτερα Χριστούγεννα!!!

image_pdfΕκτύπωσε!