Η πόλη που δεν θα γιόρταζε τα Χριστούγεννα

Της Ουρανίας Μπούρτζινου

istoria

Σε μια γωνιά της γης, υπάρχει μια μεγάλη όμορφη πόλη, που τη λένε «Λουλουδούπολη». Έχει πάρει αυτό το όνομα γιατί είναι γεμάτη με δέντρα και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια φυτεμένα στις πλατείες, στις νησίδες των δρόμων, στα πεζοδρόμια, σε όλους τους κήπους και στα μπαλκόνια των σπιτιών. Όλες οι μοσχοβόλες ευωδιές και τα τιτιβίσματα των πουλιών σκορπίζονται σ’ oλόκληρη τη «Λουλουδούπολη».
Εκεί ζει κι ο μικρός εξάχρονος Άρης μαζί με τους γονείς του, τις τρεις μεγαλύτερες αδελφές του, την Ελπίδα, τη Χαρά, την Ειρήνη, και την άρρωστη γιαγιά τους.
Αρχές Δεκεμβρίου κι όλα τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία να στολιστεί η πόλη τους με διάφορα χριστουγεννιάτικα στολίδια, πολυάριθμα φωτάκια, τη φάτνη του Χριστού σ’ αναπαράσταση στην κεντρική πλατεία, τα κάλαντα του δωδεκαημέρου που θ’ ακούγονται από τα μεγάφωνα και φυσικά τα παιχνίδια που θα τους προσφέρουν γονείς, φίλοι, συγγενείς και, βέβαια, ο Άγιος Βασίλης.

Απόγευμα και χτυπά το μεγάλο ρολόι της πόλης τέσσερις χτύπους. Ό Άρης με τις αδελφές του και τον Γιώργο, τον γιο του δημάρχου, παίζουν όταν ακούγεται από τα μεγάφωνα:
«Προσοχή, προσοχή! Διαταγή του δημάρχου μας. Φέτος δεν θα έρθουν τα Χριστούγεννα. Στις εκκλησιές δεν θα ηχήσουν χαρμόσυνες καμπάνες, τα παιδιά δεν θα τραγουδήσουν κάλαντα, οι δρόμοι θα’ ναι σκοτεινοί, ευχές δεν θα ακουστούν. Απαγορεύεται στις μαμάδες να φτιάξουν δίπλες, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, πίτες και γιορτινά φαγητά. Τα παιδιά δώρα μην περιμένετε. Κανένα δεν θα λάβει! Κανένας κάτοικος αυτής της πόλης δεν θα γιορτάσει!» Στο άκουσμα αυτής της διαταγής δέντρα, λουλούδια ξεράθηκαν μεμιάς. Ζιζάνια και τριβόλια γέμισαν.
«Από τώρα και στο εξής η πόλη μας θα ονομάζεται Αγκαθούπολη» ακούστηκε πάλι η φωνή από τα μεγάφωνα.

istoria

Ο Άρης με τις αδελφές του ταράχτηκαν μ’ αυτή την οδυνηρή είδηση. «Τι έπαθε ο πατέρας σου, τι είναι αυτή η διαταγή; Δεν θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα; Δεν θα ηχήσουν οι καμπάνες; Κάλαντα δεν θα πούμε; Δώρα δεν θα λάβουμε; Να ξεχάσουμε τις γιορτινές τις μέρες; Και τ’ όνομα της πόλης μας θα είναι τώρα “Αγκαθούπολη”. Τρελάθηκε ο δήμαρχος; Δεν αγαπάει τα παιδιά, δεν αγαπά κανένα! Θέλει την πόλη μας ντυμένη με μαύρο πέπλο στη στενοχώρια και στο κλάμα. Κάποτε ήταν ο καλύτερος δήμαρχος, όλους τους αγαπούσε και ζούσαμε χαρούμενοι με τους γονείς, τους συγγενείς, τους φίλους, όλους τους συμπολίτες μας! Τώρα είναι ο πιο κακός και μισητός δήμαρχος. Γιώργο, τι έχεις να μας πεις;»

istoria

Ο Γιώργος βουρκωμένος απαντά: «Δεν είναι έτσι φίλοι μου. Άδικα τον κατηγορείτε. Μεγάλη συμφορά μας βρήκε. Τον πατέρα μου τον εκβιάζει ο μάγος που μένει στην άκρη της πόλης. Αυτός με τα μαγικά του ξέρανε τα δέντρα, τα λουλούδια μας και γέμισε η πόλη αγκάθια. Αυτός δεν θέλει να γιορτάσουμε Χριστούγεννα! Θέλει να πάρει τη θέση του, να γίνει δήμαρχος. Όταν το πετύχει, ο ήλιος πια δεν θ’ ανατείλει, τ’ άστρα δεν θα φανούν μήτε και το φεγγάρι. Έχει σκοπό να προκαλέσει πόλεμο με τη γειτονική πόλη. Να δει μικρά παιδιά να σκοτώνονται, γονείς μα και παππούδες. Βόμβες να πέφτουνε σωρό, άνθρωποι να σπαράζουν και τα σκυλιά ν’ ουρλιάζουν. Κι όσοι σωθούν να ξεριζωθούν από τον τόπο που γεννήθηκαν!» «Και θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια»;» ρώτησαν με δυνατή φωνή ο Άρης με τις αδελφές του. «Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς μικρά παιδιά;» αποκρίθηκε ο Γιώργος. «Θα βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί! Θα υπάρχει κάποιος τρόπος να σώσουμε την πόλη μας από τον φθονερό μάγο! Να τον αποτρέψουμε να υλοποιήσει τα καταχθόνια σχέδιά του! Φέτος θα γιορτάσουμε τα καλύτερα Χριστούγεννα!» απάντησε αποφασιστικά ο μικρός Άρης.

-Ναι αλλά πώς θα σώσουμε την πόλη μας; είπε ένα παιδί.

-Στα παραμύθια, είπε ο Άρης, έχω διαβάσει ότι σε τέτοια θέματα πολέμου, υπάρχει η βασίλισσα της Ειρήνης, η βασίλισσα Ειρήνη. Τη βασίλισσα αυτή δεν την περιγράφει, γιατί μόνο όταν πας σε αυτήν θα δεις την όψη της…
-Και πού βρίσκεται αυτή η βασίλισσα; ρώτησε η αδερφή του μικρού Άρη, η Ελπίδα.
-Η βασίλισσα βρίσκεται στην Ειρηνούπολη.
-Ναι αλλά η Ειρηνούπολη είναι πολύ μακριά είπε η Ελπίδα. -Θα τα κανονίσω όλα είπε ο Άρης και τα παιδιά πήγαν στα σπίτια τους…

Το ίδιο βράδυ, ο Άρης είπε στους γονείς του ότι αύριο θα πάνε εκδρομή στην Ειρηνούπολη. Οι γονείς του συμφώνησαν και το άλλο πρωί τα αδέλφια του Άρη, ο Άρης και οι φίλοι του φύγανε για την μόνη σωτηρία τους, την Ειρηνούπολη. Περπατούσαν για τρεις συνεχόμενες μέρες, ώσπου το ξημέρωμα της επόμενης μέρας αντίκρισαν μια τεράστια πόλη που είχε μια μεγάλη αψίδα, που στη μέση της έγραφε με μεγάλα και ασημένια γράμματα «ΕΙΡΗΝΟΥΠΟΛH». Τα παιδιά αναφώνησαν όλα μαζί ΖΗΤΩ! Δεν το πιστεύαν ότι είχαν φτάσει στη θρυλική πόλη. Προχωρούσαν και ρωτούσαν τους πολίτες που συναντούσαν πού βρισκόταν η βασίλισσα Ειρήνη. Τους οδήγησαν στο κρυστάλλινο παλάτι της βασίλισσας και ύστερα στην αίθουσα όπου βρισκόταν η βασίλισσα. Η πόρτα άνοιξε και τα παιδιά να τι αντίκρισαν πάνω στον βελούδινο θρόνο: η βασίλισσα δεν ήταν άνθρωπος, αλλά ένα κατάλευκο και όμορφο περιστέρι! Η βασίλισσα τους καλωσόρισε και τους ρώτησε τί πρόβλημα είχαν. Τα παιδιά της εξήγησαν τα πάντα και μόλις τελείωσαν, η βασίλισσα τους είπε να ξεκουραστούν και αύριο θα πήγαιναν όλοι μαζί στην πόλη τους. Το άλλο πρωί, ξεκίνησαν για την Αγκαθούπολη. Μόλις φτάσανε, η βασίλισσα μαζί με τα παιδιά στο σπίτι του μάγου. Ο μάγος τους περίμενε και προσπάθησε να τους μεταμορφώσει, αλλά μάταια. Τότε η Ειρήνη με το κλαδί ελιάς που κρατούσε, τον μεταμόρφωσε σε φίδι και τον έστειλε μακριά. Ο δήμαρχος μόλις το έμαθε ανακοίνωσε ότι τα Χριστούγεννα θα γίνουν και θα γίνονται για πάντα. Η μέρα των Χριστουγέννων έφτασε και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

image_pdfΕκτύπωσε!