Η πόλη που δεν θα γιόρταζε τα Χριστούγεννα

Της Ουρανίας Μπούρτζινου

istoria

Σε μια γωνιά της γης, υπάρχει μια μεγάλη όμορφη πόλη, που τη λένε «Λουλουδούπολη». Έχει πάρει αυτό το όνομα γιατί είναι γεμάτη με δέντρα και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια φυτεμένα στις πλατείες, στις νησίδες των δρόμων, στα πεζοδρόμια, σε όλους τους κήπους και στα μπαλκόνια των σπιτιών. Όλες οι μοσχοβόλες ευωδιές και τα τιτιβίσματα των πουλιών σκορπίζονται σ’ oλόκληρη τη «Λουλουδούπολη».
Εκεί ζει κι ο μικρός εξάχρονος Άρης μαζί με τους γονείς του, τις τρεις μεγαλύτερες αδελφές του, την Ελπίδα, τη Χαρά, την Ειρήνη, και την άρρωστη γιαγιά τους.
Αρχές Δεκεμβρίου κι όλα τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία να στολιστεί η πόλη τους με διάφορα χριστουγεννιάτικα στολίδια, πολυάριθμα φωτάκια, τη φάτνη του Χριστού σ’ αναπαράσταση στην κεντρική πλατεία, τα κάλαντα του δωδεκαημέρου που θ’ ακούγονται από τα μεγάφωνα και φυσικά τα παιχνίδια που θα τους προσφέρουν γονείς, φίλοι, συγγενείς και, βέβαια, ο Άγιος Βασίλης.

Απόγευμα και χτυπά το μεγάλο ρολόι της πόλης τέσσερις χτύπους. Ό Άρης με τις αδελφές του και τον Γιώργο, τον γιο του δημάρχου, παίζουν όταν ακούγεται από τα μεγάφωνα:
«Προσοχή, προσοχή! Διαταγή του δημάρχου μας. Φέτος δεν θα έρθουν τα Χριστούγεννα. Στις εκκλησιές δεν θα ηχήσουν χαρμόσυνες καμπάνες, τα παιδιά δεν θα τραγουδήσουν κάλαντα, οι δρόμοι θα’ ναι σκοτεινοί, ευχές δεν θα ακουστούν. Απαγορεύεται στις μαμάδες να φτιάξουν δίπλες, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, πίτες και γιορτινά φαγητά. Τα παιδιά δώρα μην περιμένετε. Κανένα δεν θα λάβει! Κανένας κάτοικος αυτής της πόλης δεν θα γιορτάσει!» Στο άκουσμα αυτής της διαταγής δέντρα, λουλούδια ξεράθηκαν μεμιάς. Ζιζάνια και τριβόλια γέμισαν.
«Από τώρα και στο εξής η πόλη μας θα ονομάζεται Αγκαθούπολη» ακούστηκε πάλι η φωνή από τα μεγάφωνα.

istoria

Ο Άρης με τις αδελφές του ταράχτηκαν μ’ αυτή την οδυνηρή είδηση. «Τι έπαθε ο πατέρας σου, τι είναι αυτή η διαταγή; Δεν θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα; Δεν θα ηχήσουν οι καμπάνες; Κάλαντα δεν θα πούμε; Δώρα δεν θα λάβουμε; Να ξεχάσουμε τις γιορτινές τις μέρες; Και τ’ όνομα της πόλης μας θα είναι τώρα “Αγκαθούπολη”. Τρελάθηκε ο δήμαρχος; Δεν αγαπάει τα παιδιά, δεν αγαπά κανένα! Θέλει την πόλη μας ντυμένη με μαύρο πέπλο στη στενοχώρια και στο κλάμα. Κάποτε ήταν ο καλύτερος δήμαρχος, όλους τους αγαπούσε και ζούσαμε χαρούμενοι με τους γονείς, τους συγγενείς, τους φίλους, όλους τους συμπολίτες μας! Τώρα είναι ο πιο κακός και μισητός δήμαρχος. Γιώργο, τι έχεις να μας πεις;»

istoria

Ο Γιώργος βουρκωμένος απαντά: «Δεν είναι έτσι φίλοι μου. Άδικα τον κατηγορείτε. Μεγάλη συμφορά μας βρήκε. Τον πατέρα μου τον εκβιάζει ο μάγος που μένει στην άκρη της πόλης. Αυτός με τα μαγικά του ξέρανε τα δέντρα, τα λουλούδια μας και γέμισε η πόλη αγκάθια. Αυτός δεν θέλει να γιορτάσουμε Χριστούγεννα! Θέλει να πάρει τη θέση του, να γίνει δήμαρχος. Όταν το πετύχει, ο ήλιος πια δεν θ’ ανατείλει, τ’ άστρα δεν θα φανούν μήτε και το φεγγάρι. Έχει σκοπό να προκαλέσει πόλεμο με τη γειτονική πόλη. Να δει μικρά παιδιά να σκοτώνονται, γονείς μα και παππούδες. Βόμβες να πέφτουνε σωρό, άνθρωποι να σπαράζουν και τα σκυλιά ν’ ουρλιάζουν. Κι όσοι σωθούν να ξεριζωθούν από τον τόπο που γεννήθηκαν!» «Και θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια»;» ρώτησαν με δυνατή φωνή ο Άρης με τις αδελφές του. «Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς μικρά παιδιά;» αποκρίθηκε ο Γιώργος. «Θα βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί! Θα υπάρχει κάποιος τρόπος να σώσουμε την πόλη μας από τον φθονερό μάγο! Να τον αποτρέψουμε να υλοποιήσει τα καταχθόνια σχέδιά του! Φέτος θα γιορτάσουμε τα καλύτερα Χριστούγεννα!» απάντησε αποφασιστικά ο μικρός Άρης.

Η Ελπίδα συμπλήρωσε ότι τα Χριστούγεννα είναι γιορτή χαράς και ευτυχίας. Όλοι είναι χαρούμενοι. Ο κακός μάγος δεν μπορούσε να τους το στερήσει αυτό. Έπρεπε να βρούνε άμεσα έναν τρόπο για να σταματήσουν τον μοχθηρό μάγο από το πονηρό σχέδιό του! Το επόμενο πρωί συναντήθηκαν στο πάρκο. Ο Άρης είχε φέρει μαζί του έναν χάρτη ο οποίος θα τους οδηγούσε στην άλλη άκρη της πόλης. Τα παιδιά έτοιμα για περιπέτεια αναζητούσαν το εργαστήρι του μάγου… Μόλις το είδαν το μόνο που ένιωσαν ήταν δέος. Το «εργαστήρι» ήταν ένας τεράστιος πύργος. Αφού μπήκαν μέσα βρήκαν τον μάγο να κάνει περίεργα πειράματα με διάφορα φίλτρα που σκόπευαν να απελευθερώσουν την δυστυχία στην Λουλουδούπολη. Τότε τα παιδιά σκέφτηκαν κάτι πολύ έξυπνο, που μπορούσε να κάνει τον μάγο να αλλάξει εύκολα γνώμη! Θα προσπαθούσαν να τον κάνουν να νιώσει σαν παιδί με αποτέλεσμα να μπορούν όλοι να γιορτάσουν τα χριστούγεννα. Αρχικά του είπαν γεια. Ο μάγος θυμωμένος τους είπε να φύγουν, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν. Τον ρώτησαν για την παιδική του ηλικία. Εκείνος βουρκωμένος απάντησε πως οι γονείς του δεν τον άφηναν να γιορτάζει τα χριστούγεννα. Γι’αυτό κάνει το ίδιο ακριβώς έτσι ώστε να μην τους απογοητεύσει. Επίσης ομολόγησε ότι δεν του άρεσε που όλοι γιόρταζαν ενώ εκείνος όχι! Τα παιδιά του είπαν κάτι πάρα πολύ σημαντικό. «Σας παρακαλούμε, αφήστε μας να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα». Ο μάγος απάντησε θετικά ζητώντας συγνώμη από όλη την Λουλουδούπολη. Ακόμη έλυσε τα μάγια που είχε κάνει στον δήμαρχο και εξαφάνισε τα αγκάθια, φυτεύοντας πολύχρωμα λουλούδια. Από τότε όλοι είναι ευτυχισμένοι. Τα σπίτια μυρίζουν βανίλια και μέλι, τα παιδία τραγουδούν τα κάλαντα στους χιονισμένους δρόμους, οι άνθρωποι ανταλάσσουν δώρα και είναι χαμογελαστοί. Τελικά ο Άρης είχε δίκιο. Εκείνα ήταν τα καλύτερα χριστούγεννα της ζωής τους!

image_pdfΕκτύπωσε!