Η πόλη που δεν θα γιόρταζε τα Χριστούγεννα

Της Ουρανίας Μπούρτζινου

istoria

Σε μια γωνιά της γης, υπάρχει μια μεγάλη όμορφη πόλη, που τη λένε «Λουλουδούπολη». Έχει πάρει αυτό το όνομα γιατί είναι γεμάτη με δέντρα και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια φυτεμένα στις πλατείες, στις νησίδες των δρόμων, στα πεζοδρόμια, σε όλους τους κήπους και στα μπαλκόνια των σπιτιών. Όλες οι μοσχοβόλες ευωδιές και τα τιτιβίσματα των πουλιών σκορπίζονται σ’ oλόκληρη τη «Λουλουδούπολη».
Εκεί ζει κι ο μικρός εξάχρονος Άρης μαζί με τους γονείς του, τις τρεις μεγαλύτερες αδελφές του, την Ελπίδα, τη Χαρά, την Ειρήνη, και την άρρωστη γιαγιά τους.
Αρχές Δεκεμβρίου κι όλα τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία να στολιστεί η πόλη τους με διάφορα χριστουγεννιάτικα στολίδια, πολυάριθμα φωτάκια, τη φάτνη του Χριστού σ’ αναπαράσταση στην κεντρική πλατεία, τα κάλαντα του δωδεκαημέρου που θ’ ακούγονται από τα μεγάφωνα και φυσικά τα παιχνίδια που θα τους προσφέρουν γονείς, φίλοι, συγγενείς και, βέβαια, ο Άγιος Βασίλης.

Απόγευμα και χτυπά το μεγάλο ρολόι της πόλης τέσσερις χτύπους. Ό Άρης με τις αδελφές του και τον Γιώργο, τον γιο του δημάρχου, παίζουν όταν ακούγεται από τα μεγάφωνα:
«Προσοχή, προσοχή! Διαταγή του δημάρχου μας. Φέτος δεν θα έρθουν τα Χριστούγεννα. Στις εκκλησιές δεν θα ηχήσουν χαρμόσυνες καμπάνες, τα παιδιά δεν θα τραγουδήσουν κάλαντα, οι δρόμοι θα’ ναι σκοτεινοί, ευχές δεν θα ακουστούν. Απαγορεύεται στις μαμάδες να φτιάξουν δίπλες, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, πίτες και γιορτινά φαγητά. Τα παιδιά δώρα μην περιμένετε. Κανένα δεν θα λάβει! Κανένας κάτοικος αυτής της πόλης δεν θα γιορτάσει!» Στο άκουσμα αυτής της διαταγής δέντρα, λουλούδια ξεράθηκαν μεμιάς. Ζιζάνια και τριβόλια γέμισαν.
«Από τώρα και στο εξής η πόλη μας θα ονομάζεται Αγκαθούπολη» ακούστηκε πάλι η φωνή από τα μεγάφωνα.

istoria

Ο Άρης με τις αδελφές του ταράχτηκαν μ’ αυτή την οδυνηρή είδηση. «Τι έπαθε ο πατέρας σου, τι είναι αυτή η διαταγή; Δεν θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα; Δεν θα ηχήσουν οι καμπάνες; Κάλαντα δεν θα πούμε; Δώρα δεν θα λάβουμε; Να ξεχάσουμε τις γιορτινές τις μέρες; Και τ’ όνομα της πόλης μας θα είναι τώρα “Αγκαθούπολη”. Τρελάθηκε ο δήμαρχος; Δεν αγαπάει τα παιδιά, δεν αγαπά κανένα! Θέλει την πόλη μας ντυμένη με μαύρο πέπλο στη στενοχώρια και στο κλάμα. Κάποτε ήταν ο καλύτερος δήμαρχος, όλους τους αγαπούσε και ζούσαμε χαρούμενοι με τους γονείς, τους συγγενείς, τους φίλους, όλους τους συμπολίτες μας! Τώρα είναι ο πιο κακός και μισητός δήμαρχος. Γιώργο, τι έχεις να μας πεις;»

istoria

Ο Γιώργος βουρκωμένος απαντά: «Δεν είναι έτσι φίλοι μου. Άδικα τον κατηγορείτε. Μεγάλη συμφορά μας βρήκε. Τον πατέρα μου τον εκβιάζει ο μάγος που μένει στην άκρη της πόλης. Αυτός με τα μαγικά του ξέρανε τα δέντρα, τα λουλούδια μας και γέμισε η πόλη αγκάθια. Αυτός δεν θέλει να γιορτάσουμε Χριστούγεννα! Θέλει να πάρει τη θέση του, να γίνει δήμαρχος. Όταν το πετύχει, ο ήλιος πια δεν θ’ ανατείλει, τ’ άστρα δεν θα φανούν μήτε και το φεγγάρι. Έχει σκοπό να προκαλέσει πόλεμο με τη γειτονική πόλη. Να δει μικρά παιδιά να σκοτώνονται, γονείς μα και παππούδες. Βόμβες να πέφτουνε σωρό, άνθρωποι να σπαράζουν και τα σκυλιά ν’ ουρλιάζουν. Κι όσοι σωθούν να ξεριζωθούν από τον τόπο που γεννήθηκαν!» «Και θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια»;» ρώτησαν με δυνατή φωνή ο Άρης με τις αδελφές του. «Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς μικρά παιδιά;» αποκρίθηκε ο Γιώργος. «Θα βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί! Θα υπάρχει κάποιος τρόπος να σώσουμε την πόλη μας από τον φθονερό μάγο! Να τον αποτρέψουμε να υλοποιήσει τα καταχθόνια σχέδιά του! Φέτος θα γιορτάσουμε τα καλύτερα Χριστούγεννα!» απάντησε αποφασιστικά ο μικρός Άρης.

Αρχικά όμως τα παιδιά έπρεπε να σκαρφιστούν ένα έξυπνο σχέδιο. Χωρίς σχέδιο, πώς θα σωνόταν η πόλη τους απ’ τον κακό μάγο και θα γιόρταζαν και τα καλύτερα Χριστούγεννα; Έτσι αποφάσισαν να συναντηθούν την άλλη μέρα κιόλας πρωί πρωί, για να μην τους καταλάβουν οι μεγάλοι και να σκεφτούν ένα σχέδιο. Ξημέρωσε και τα πέντε παιδιά συγκεντρώθηκαν στην πλατεία, το μέρος συνάντησής τους. Τότε άρχισαν τις ιδέες, όπως να του κρύψουν το ραβδί που έκανε όλα αυτά τα απαίσια μαγικά ή να τον πιάσουν με παγίδες και πολλά άλλα. Τότε, ο μικρός Άρης είπε: -Παιδιά, για να καταφέρουμε να σταματήσουμε τον μάγο να πραγματοποιήσει αυτά που σκοπεύει να κάνει, πρέπει μονάχα να του διδάξουμε την ομορφιά της χαράς, της ελπίδας, της ειρήνης, της αγάπης και την σημαντικότητα να υπάρχουν στη ζωή μας. Έτσι πιστεύω πως αν τα καταφέρουμε, θα μπει σίγουρα στο νόημα και στο πνεύμα των Χριστουγέννων και ίσως αλλάξει γνώμη για όλα αυτά που σκοπεύει να κάνει. Γιατί τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή και αγάπης και χαράς και ελπίδας και ειρήνης. -Ναι! Σίγουρα! συμφώνησαν όλα τα παιδιά. -Είναι αγάπης γιατί ανταλλάζουμε ευχές, φιλιά, αγκαλιές, δώρα ο ένας με τον άλλον και τρώμε όλοι μαζί! είπε ο Γιώργος γεμάτος ελπίδα πως θα σωθούν τα φετινά Χριστούγεννα. -Είναι χαράς, γιατί όλοι είμαστε χαρούμενοι με τον ερχομό του Χριστού σαν εκείνη την ημέρα πριν από χρόνια και που είμαστε όλη η οικογένεια μαζί! είπε η Χαρά. -Και φυσικά είναι γιορτή ειρήνης, αφού όλοι είμαστε αγαπημένοι! πρόσθεσε η Ειρήνη. -Μη ξεχνάτε όμως και την ελπίδα! Χωρίς αυτή οι άνθρωποι δεν θα ήλπιζαν σε τίποτα και σίγουρα δεν θα ήταν χαρούμενοι! είπε η Ελπίδα, που είχε πάρει πολύ σοβαρά το θέμα. Τα παιδιά ήταν έτοιμα να δράσουν και να σώσουν τα Χριστούγεννα! Θα πήγαιναν στο σπίτι του μάγου και θα του δίδασκαν όλα αυτά τα όμορφα πράγματα! Έψαξαν πολλή ώρα και τελικά κατάφεραν να βρουν το σπίτι του. Έτσι, που ήταν ενωμένοι, δε φοβόντουσαν τίποτε. Ούτε το μάγο, ούτε το φρικιαστικό του σπίτι. Λοιπόν το σπίτι του, είχε πανύψηλα μαύρα κάγκελα πολύ μυτερά, τυλιγμένα με τα κλαδιά των δέντρων του. Είχε επίσης ένα κατοικίδιο, που κυκλοφορούσε ελεύθερο στην αυλή του σπιτιού, ένα φίδι. Τα κεραμίδια, οι τοίχοι, τα παράθυρα, ακόμη και η πόρτα, ήταν μαύρα. Με λίγα λόγια, ολόκληρο το σπίτι. Τα παιδιά χτύπησαν το κουδούνι που βρισκόταν στην εξωτερική πόρτα και ακούστηκε μια βραχνή φωνή: – Ποιος είναι και τι γυρεύει; -Είμαστε τα παιδιά. Μπορούμε να περάσουμε και να σας κάνουμε μια ερώτηση; Ο μάγος, όχι επειδή ήθελε τα παιδιά αλλά γιατί ήταν περίεργος, τα άφησε να μπουν. Να μη σας τα πολυλογώ, το σπίτι ήταν μαύρο, δηλαδή ίδιο με την εξωτερική του εμφάνιση. Τα ίδια και ο μάγος. Ολόμαυρος με ένα λεπτό μουστάκι και ένα τεράστιο καπέλο στο κεφάλι. Η πρώτη κουβέντα ήταν της Ελπίδας. -Είστε καλά; Όλοι απόρησαν με την ερώτηση αυτή. Αφού ο μάγος ήταν κακός. Ξάφνου όμως έπεσαν δύο δάκρυα από τα μάτια του μάγου. Πρώτη φορά κάποιος νοιαζόταν γι’ αυτόν. Κάποιος ήθελε να μάθει αν είναι καλά. Πρώτη φορά ένιωθε αγάπη για κάποιον. Η Ελπίδα ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αγάπησε πραγματικά ο μάγος. Έτσι, άφησε τα παιδιά να καθίσουν στο σπίτι του και να τον ρωτήσουν ό,τι θέλουν. Τα παιδιά ένιωσαν περήφανα και τυχερά που είχαν στην ομάδα τους την Ελπίδα και διαπίστωσαν τελικά πως ο μάγος δεν ήταν και τόσο κακός. Απλά δεν νοιάζονταν οι άλλοι γι’ αυτόν. Είχε μεγαλώσει δηλαδή χωρίς αγάπη. Ήταν η ώρα να εφαρμόσουν το σχέδιο. Πρώτα θα δρούσε η Χαρά. -Κύριε μάγε, ορίστε. Είναι για εσάς. Και του έδωσε ένα δώρο. Αυτό ήταν. Σ’ ένα λεπτό ο μάγος έμαθε τι σημαίνει χαρά. Ήταν η σειρά της Ειρήνης τώρα. -Θα θέλατε να σκοτωθείτε; -Γιατί να σκοτωθώ; Φυσικά και όχι. -Άρα δεν σας αρέσει. Τότε γιατί να σκοτωθούν οι άλλοι; Για βρεθείτε στη θέση τους. Ο μάγος σκέφτηκε πολύ καλά τα λόγια της Ειρήνης και έκανε κάτι πολύ περίεργο που τα παιδιά πίστευαν πως με τίποτα δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Άρχισε να κλαίει και να κλαίει και να κλαίει που δεν πίστευαν στα μάτια τους. -Τι κακός που είμαι! Δεν το πιστεύω! Έχω φέρει το κακό και το μίσος! Ποτέ δεν είχα σκεφτεί τόσο καλά και λογικά! Ξαφνικά άλλαξε το μυαλό μου και οι σκέψεις μου. Με φέρατε στη θέση των άλλων, παιδιά μου. Και με κάνατε να μετανιώσω πικρά! Τι κακός που είμαι! -Τι κακός που ήσουν, εννοείς. Μάγε μου, δεν είσαι κακός πια. Ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξουμε κάτι προς το καλύτερο. Έχε ελπίδα και θα τα καταφέρεις. Δείξε στους ανθρώπους τον πραγματικό εαυτό σου και κάνε τα όλα όπως πριν και ακόμα καλύτερα. Δείξε την καλοσύνη και την αγάπη σου και κάνε τους να σε συγχωρήσουν και να σ’ αγαπήσουν! είπε η Ελπίδα. -Δίκιο έχεις! Από τώρα κιόλας θα τ’ αλλάξω όλα! Παίρνει λοιπόν το ραβδί του, εξαφανίζει όλα τα απαίσια αγκάθια και στη θέση τους τοποθετούνται μαγικά χιλιάδες χριστουγεννιάτικα δέντρα με εκατομμύρια χρωματιστά λαμπάκια και λαμπερές χριστουγεννιάτικες μπάλες. Έκανε την πόλη ακόμη πιο όμορφη και ανακοίνωσε στο μεγάφωνο: «Φέτος θα γιορταστούν τα καλύτερα Χριστούγεννα»!

image_pdfΕκτύπωσε!